Nieuwe beelden
Twee mannen lopen vanaf Jeruzalem naar het dorp Emmaüs.
Druk pratend, bedroefd, omdat hun leermeester is gedood, en niet meer in hun midden is.
En nu zijn er vrouwen die vertellen, dat hun Jezus is opgestaan. Verwarring alom.
Plotseling loopt er iemand naast hen en vraagt: “Waarom zo verdrietig, lezen jullie geen geschriften en Profeten?
Het dorp Emmaüs komt in zicht. De vreemdeling doet aanstalten alsof hij verder wil reizen.
Maar de mannen spreken hem aan met de woorden: “Blijf bij ons, want het is bijna avond en de dag loopt ten einde.”
Met andere woorden, help ons verder. Hij ging mee naar binnen.
En dan gebeurt er iets tijdens de maaltijd wat niet vanzelf sprekend is.
Het brood komt binnen, de gast spreekt de zegenbede breekt het brood en geeft het hun.
Op dat moment worden de ogen en harten geopend van de mannen.
De volgende dag lopen ze de terugweg naar Jeruzalem. Stad van vrede.
Nieuwe beelden, nieuw inzicht. Het is van alle tijden.
Dit is een morgen als ooit de eerste, zingende vogels geven hem door.
Dank voor het zingen van de morgen, beide ontspringen aan het woord. (Lied 216)
Ypie van der Veen

Oostenwind

De Stormruiter

Sneon wie it safier, wy hiene wer ús broer- en susterdei. Wy setten de moarns nei de kofje ôf nei Ljouwert, wêr wy earst de wûndere wrâld fan Escher besjoen ha. De muoite wurdich om syn wurken, wêr wy in soad wol fan kenne, no ris yn it echt te besjen. Nei in bakje kofje op in terraske – it wie prachtich waar – binne wy stadichoan op wei gien nei ús úteinlike doel: de Stormruiter, it spektakelstik yn it ramt fan ‘Fryslân, kulturele haadsted fan Europa’. Wy hiene der o sa’n sin oan! Mar earst ha wy yn it WTC noch lekker iten mei Reitse; Biltsk iten, om yn de stimming te kommen. En doe de foarstelling! It wie yn ien wurd: oerweldigjend moai! It geweldige dekor dat it Bilt by de sédyk foarstelde, al dy prachtige, Fryske hynders, dy’t sa foarnaam rinne (of, sa’t yn it Frysk wurdboek stiet: sa proastich stappe) foar de belsliden en de sjezen, de dressuur en it prachtige dûnsjen fan minsk en dier. Mar it ferhaal gie ek oer de striid en de soarch fan de minsk foar de driging fan de sé, en yn it bysûnder oer in sterke dyk dy’t de minsk beskermje moat tsjin it geweld fan it wetter. Wy kamen eagen en earen te koart. Yn ’t Biltsk sein: “It waar geweldich om te sien!” En doe wie it moandeitemoarn en wurde my troch de redaksje oansein dat ik dizze kear in stikje skriuwe moast foar Geandewei. En al prakkesjearjend kaam ik doe by de soarch dy’t wy ha oer al it geweld dat yn ‘e wrâld plakfynt. It is in griis, en wat wy der oan dwaan moatte witte wy, gewoane minskjes, eins net. Mar wol witte wy fan Immen, by wa wy altyd telâne kinne en op betroue meie. Dat hat ús gemeente ek wer belibbe doe’t ôfrûne snein dat lytse jonkje yn ús fermidden doopt is; en dêrmei in teken en in segel fan God krige; foar him, mar ek foar ús, in teken dat Hy der foar ús is. En dan tink ik: “Wat ha wy dochs in dyk fan in Hear! Coby de Vries

‘Heb het leven lief en wees niet bang’
Het is een vrolijke club mensen, daar op die boot in Hindeloopen, op die zomerse dag. Ze varen al zingend en muziekmakend onder de bruggen van Hylpen door. Het zijn de meer dan vijftig leden van ‘It Kwartettekoar’ en ik ben er één van. Ik geniet met volle teugen. Vrolijke mensen om mij heen, het kabbelende water, de zachte bries en de warme zon…het leven is mooi!

Voor even lijkt het of er geen schaduwkant bestaat. We kunnen ons er op zo’n moment voor afsluiten. Maar we weten wel beter.
Datzelfde rustige en kabbelende water kan plotseling veranderen in wild en woest water als de wind opsteekt. In één ogenblik kan er hevig worden getrokken aan ons gevoel van veiligheid en onkwetsbaarheid en kan dit omslaan in een gevoel van dreiging en angst.
Dat gebeurt er ook in het verhaal dat wij kennen als ‘De storm op het meer’.
De leerlingen van Jezus varen het meer op en komen terecht in een hevige storm. Ze doen hard hun best om elkaar en zichzelf te redden, willen niet ten onder gaan en dan ligt Jezus gewoon te slapen, alsof er niets aan de hand is. Ze zijn verbijsterd. Hij ligt er zelfs niet wakker van!
Hoe kan Jezus slapen in de storm? De leerlingen roepen Hem aan, ze maken Hem wakker! Ze roepen Hem ter verantwoording.
Onze levensboot kan soms onverwacht in een storm terechtkomen. Hoge golven beuken tegen de boot en dan moeten we hard werken om het hoofd boven water te houden. Het roept angst en vragen op.
‘ Kan het u niet schelen dat ik verga?’
Soms weet je dat er in de grond van de zaak niets te doen valt, maar dat je God wakker mag roepen! In het vertrouwen dat de stormwind gaat liggen en dat het binnen in je rustig mag worden.
‘Heb het leven lief en wees niet bang’ zong Elske de Wall vorig jaar tijdens ‘The Passion’ in Leeuwarden.
Dat we in dat leven dat ons zo lief is, op wonderlijke wijze mogen ervaren: God is er, in mijn nacht, in mijn storm. Door alles heen.

Gerda Bekius

Keuze stress
Hoi lief, met mij, ik sta voor het schap met de toetjes, maar..
Wat zeg je? Ja, ik heb het gevonden!
Ik heb bijna alles al, maar op het lijstje staat ook gele vla en dat kan ik nergens vinden.
Het hele schap staat barstensvol vol met allerlei vla van Arla, Campina, Huismerk, de Woeste hoeve, en wat al niet maar geen gele vla.
Oh, mag het ook vanillevla zijn, tja schrijf dat dan op!
Dat staat er heel veel, ik neem wel een pak mee, tot zo.
Of ik opschiet?
Zeker, want we gaan toch naar Coen kijken?
Heerlijk samen ‘kijken in de ziel’.
Over keuzestress gesproken!
Een aantal religieuze leiders, (soms zou je haast denken dat het met een ij geschreven wordt), vertellen hoe ze God zien,.
Of het een man is, een vrouw of een ‘het’, of het gaat om een menselijk bedenksel of dat je daar niets van weet en zo meer.
Het doet mij denken aan een avond op de G.J.V.(voor de jongeren onder de lezers, Gereformeerde Jeugd Vereniging).
Meer dan twee geloven op een kussen en wat daar dan tussen slaapt.
Ik betrap me erop dat ik zowel de twee Joodse als de twee Rooms-Katholieke leiders eigenlijk heel sympathiek vind.
Ik zou mijn hart zonder wroeging bij de non uitstorten, wat een empathische vrouw!
De andere deelnemers zijn me te onzeker of juist veel te zeker van hun zaak.

Terwijl ik de meningen op me in laat werken zijn de leiders overgestapt op het thema God en humor.
Het doet me denken aan het prachtige boekje van Okke Jager over humor in de bijbel maar nu gaat het echt over theologische grappen.
Gelachen dat we hebben!
Dat wel, maar de keuzestress blijft.
Plotseling zie ik in gedachten een scene uit een film die ik in de bovenbouw van havo en vwo vaak liet zien bij het onderwerp voeding.
Twee meisjes uit Cuba zijn voor het eerst in een supermarkt in Amerika.
Tig verschillende soorten en merken tandpasta. Zij kenden er op Cuba maar eentje, zonder etiket, want je wist toch wel wat er in de metaalgrijze tube zat!
Zou in de theologie overdaad ook kunnen schaden?
Bart Dertien

Goede woorden
Ik ben iemand die graag naar muziek luistert. Ik kan er zelfs uitstekend op slapen. Als er de hele dag muziek om me heen zou zijn: geen probleem. Vooropgesteld natuurlijk dat ik zelf gekozen heb waar ik naar luister. Want niet alles vind ik even mooi.
Af en toe komt er een nummer van het soort ‘gouwe ouwe’ voorbij.
Een ouder liedje waar ik niet snel op uitgeluisterd raak.
Er is een (volgens mij) onbekend nummer van Ian McNabb (zelf ook niet al te bekend) met de titel ‘May You Always’.
Dit lied staat vol met goede wensen.
De zanger heeft goed begrepen, denk ik, dat positieve woorden spreken (zegenen!), een mens goed doet.

Dit ‘May You Always’ is een nummer dat op mij een hele opwekkende uitwerking heeft.
En hoewel het woord God er niet in voorkomt heb ik het gevoel dat Hij in bijna elke regel aanwezig is.

Ik citeer de eerste 4 zinnen in vertaling, om een indruk te geven:

Dat je altijd verrukt mag zijn
Dat je altijd een kind mag zijn
Dat je altijd de moed mag hebben om je dromen heftig te laten zijn
Dat je altijd de reden mag vinden om de dingen te doen waar je mee bezig bent

Het is zomer, en als ik dit schrijf is het ook nog eens prachtig weer.
Ik hoop dat we allemaal kunnen genieten van deze tijd. En waar het moeilijk is, dat we de kracht mogen vinden om door te gaan en (om met de dichter te spreken) dat we altijd de geestigheid mogen vinden om dingen te nemen zoals ze zijn (McNabb).
Ate Klomp

Ga naar boven