Onzekerheid
Het weer beïnvloedt de stemming van mensen. Zon en warmte ontdooit mensen en zorgt voor lachende gezichten en een sfeer van openheid en ontspanning. Wordt het te warm dan ontstaat er een drukkend gevoel en zijn we blij met een beetje regen of een klein onweersbuitje. Het is natuurlijk niet de bedoeling dat we tot onze knieën in het water komen te staan. Alhoewel, kinderen vinden dat weer prachtig.
Er is blijkbaar maar een heel klein gebied waarbij we ons echt prettig voelen, maar dat geldt ook nog niet voor iedereen. Aan het weer kunnen we niets doen. We kunnen ons anders kleden, een regenjas met laarzen, een winterjas of een badpak. Naar het strand of juist thuisblijven.
We streven naar een prettig gevoel. Een onprettig gevoel zorgt voor twijfel en onzekerheid. Dat zijn op zich prachtige eigenschappen, die de basis kunnen zijn voor creativiteit. Laat u inspireren door de liefde van Jezus Christus voor meeslepende gedachten en vernieuwende beelden. Laten we de creativiteit en energie die iedereen in zich heeft, benutten en ons inzetten voor de ander in ons streven naar vrede en het behoud van Gods Schepping.
Chris de Haan

Delen
Je vertoeft even elders, een dagje op stap. Er passeert je iemand van jaren terug, de lagere school. We begroeten elkaar en zoeken een rustige plek. Dan komen de verhalen van het kind zijn, het schoolplein. Het schoolplein leert je als kind veel nieuwe dingen. Samen plezier, samen de knikkers delen, briefjes wisselen. Maar ook kinderverdriet, dat misschien klein is maar toch werd gedeeld. Het uurtje was snel voorbij, maar het kind herbeleven gaf ons veel vreugde. Het kind gaat een eigen leven tegemoet met vallen en opstaan. We voelen en kennen allemaal onze vreugde en verdrietige momenten in het leven.
Kinderverdriet ligt veraf, je kunt er niet meer bij.
Een mens kan oefenen om zo nu en dan een kind te zijn.
Een kind van de Hemelse Vader- Moeder.

Songfestival
Je mag ervan vinden wat je wilt, het Eurovisie Songfestival, want; ieder zijn meug, toch?
Onze heerlijke zomer-zaterdagavond was te mooi om binnen te zitten, dus wij hebben het niet gezien. Maar ik heb begrepen dat volgend jaar het feest in Jeruzalem zal plaatsvinden.
Wat gebruikelijk is tegenwoordig, was het gekrakeel op de sociale media en de kranten over wat er allemaal niet goed was. Dat is tegenwoordig schering en inslag. Ik hoorde een dag later een programma op de radio, dat ging over de vraag of er alleen in het Engels zou moeten worden gezongen, of dat we weer terug moeten naar zoals het ‘vroeger’ was, toen iedereen in zijn eigen taal zong. Ook Koos Alberts werd geïnterviewd, en hij was helemaal vóór dat standpunt. Hij wil volgend jaar wel meedoen vertelde hij, en dan met het lied ‘Niemand zal mijn tranen zien’! Dát zou nog eens stof opleveren wat de media betreft! Heerlijk!
Naar aanleiding van dit programma werd ik aan het denken gezet over een andere gelegenheid en een andere tijd waar ook ieder in zijn eigen taal hoorde spreken; het Pinksterfeest, bijna 2000 jaar geleden, óók in Jeruzalem.
Toen het Joodse Pinksterfeest begon, klonk er een vreemd geluid en zag men iets dat op vuur leek. God zond ons toen de Heilige Geest, die in alle gelovigen kwam. En Joden uit alle delen van de wereld hoorden hen toen in hún eigen taal spreken. Zij snapten er niets van en dachten dat de mensen dronken waren. Maar Petrus heeft hen alles uitgelegd en gezegd dat ze hun leven moesten veranderen. Vele mensen geloofden Petrus en lieten zich dopen. Alle gelovigen gingen met elkaar om als mensen van één familie, staat in de Bijbel.
Zondag viert ook de Protestantse kerk van Drachten het Pinksterfeest. In de Zuiderkerk, waar een geZAMenlijke dienst is voor Zuid, Oost en West, en in de Oase, waar de gemeenteleden uit Noord bij elkaar komen. Ik hoop dat het beide spetterende diensten worden, waar de Heilige Geest ons laat voelen dat wij ook in de kerk van Drachten één grote familie van gelovigen zijn, waar we God mogen eren, waar we vol vreugde samen mogen eten en waar iedereen even belangrijk is.
Ik wens u allen heel goede Pinksterdagen!
Coby de Vries

Oostenwind
Het zijn dagen van vieren en gedenken.
En dan gaan de gedachten, zeker van de mensen van ‘voor de oorlog’, terug naar de dagen van toen. Dankbaar dat ons land werd bevrijd, verdriet om wie in de oorlog het leven lieten.
Ik ben van ‘na de oorlog’, maar wat er in deze oorlog is gebeurd, raakt mij altijd opnieuw. Ik heb er veel over gelezen, zo ook een ‘klein’ boekje over een dramatische gebeurtenis. Philip Freriks, voormalig nieuwslezer van het NOS – journaal en presentator van de dagelijkse kennisquiz ‘De slimste mens’, schreef het boek: Jantje.
Het is april 1945. Het einde van de Tweede Wereldoorlog is in zicht. De bevrijders zijn Friesland en Groningen al dicht genaderd, en mede daarom slaat de bezetter in de laatste weken wild en wreed om zich heen. Onschuldige burgers worden doodgeschoten. Je kon zomaar op het verkeerde moment op de verkeerde plaats zijn. Jantje, de oudste broer van Philip Freriks, logeert samen met zijn jongere broertje Joop, bij opa en oma Freriks in Groningen om aan de hongerwinter te ontsnappen. Het is zaterdagavond 14 april. Jantje is samen met opa en oma in de woonkamer als hij, via het raam wordt geraakt door een verdwaalde kogel. Hij komt om het leven, twee dagen voor de stad Groningen definitief wordt bevrijd. Hij zou op 19 mei tien jaar geworden zijn.
De dinsdag daarop wordt er uitbundig feest gevierd. Groningen is vrij. De oorlog is voorbij. Op de Peizerweg 31a, overheerst het verdriet en zal de oorlog nooit voorbij zijn.
Het verdriet om Jantje heeft bij zijn ouders diepe sporen achtergelaten, maar heeft ook het leven van Philip Freriks en zijn broer en zus bepaald.
Zó zullen wij vieren en gedenken. Dankbaar voor de vrijheid waarin wij leven én tegelijk stilstaan bij hen voor wie de oorlog nooit echt voorbij ging.

Gerda Bekius

To Bach or not to be

Wanneer u deze bijdrage leest is Pasen achter de rug.
De Bach-gekte is weer over zijn jaarlijks hoogtepunt heen.
De passies waren wederom niet aan te slepen.
Als regelmatig luisteraar van NPO 4 kon je de afgelopen weken niet om Johann Sebastian heen.
Komt bij dat we op 21 maart ook nog de driehonderd drieëndertigste verjaardag van hem mochten vieren.
Opgevoed met de Matthäus-Passion (BWV 244) kon ik mijn hart ophalen aan al die muzikale eerbetonen.
U behoort tot de echte ingewijden wanneer u de Johannes Passion een grotere waarde, zowel muzikaal als inhoudelijk, toedicht.
Maar er was ook geen ontkomen aan de Fryske uitvoering van de Mattheuspassie. Ik heb er niet naar geluisterd, vooral ook omdat er bij mijn weten geen Drentse of Groningse versie van dat prachtige muziekstuk is. Bach, zowel zijn passies als zijn cantates moet je in de originele taal horen en helaas voor veel Nederlanders is dat het Duits….
Natuurlijk overdrijf ik een beetje want de Messias zong mijn moeder ook in het Duits terwijl de tekst toch echt in het Engels is geschreven. Ooit durfde een dirigent het aan om The Messiah uit te voeren in Emmen. Het hele Sweelinck koor op Engelse les, de partituur van mama staat nog vol met fonetische aanwijzingen.
En zo kom je, onbewust, bij ons volgende grote feest, namelijk Pinksteren.
Hoe meer talen hoe liever want “ieder hoorde ze in zijn eigen taal spreken” (Hand. 2:6).
Ik heb zelf meer met Pinksteren, het uitstorten van de Heilige Geest en dat gaat theologisch natuurlijk niet zonder Pasen.
Dat is inmiddels achter de rug en we mogen vooruit kijken naar het feest van Pinksteren.
Ik moet altijd weer denken aan de prachtige uitspraak:” geef iets blijvends, geef de Geest”.

Bart Dertien

Ga naar boven