Oostenwind 50

Advent

tijd van donkere decemberdagen
nachten die steeds langer worden
de natuur kruipt in haar schulp
bereidt zich voor op winterslaap

tijd van groot verlangen
naar warmte en verbondenheid
als het buiten koud en stormachtig is
warmen we ons aan samenzijn


 tijd van hunkering naar licht
 in koude donkere dagen
 met soms zóveel kitsch en klatergoud
 dat bíjna verdwijnt waar het om gaat

 tijd van verwachtingsvol uitzien naar Kerst
 verbeeld door kaarslicht in de kerk
 vier weken steeds een kaars erbij
 hoe dichter bij Kerst, des te helderder het licht


 tijd van vreugdevolle verwachting
 tijd van nieuwe hoop
 God komt naar ons toe
 in de gedaante van een kind


                        Aleid Dertien

 

 

Oostenwind 49

MensenlevensAfbeeldingsresultaat voor verdiepenBiografieën lees ik graag. Ik vind het interessant om te lezen hoe bepaalde mensen zich hebben ontwikkeld tot wat ze geworden zijn. Dan zie je vaak dat ze heel wat bereikt hebben, maar ook lees je wat het hun heeft gekost. Het is nooit zo dat zo’n ontwikkeling gepaard gaat met een harmonieuze ontwikkeling in het gezinsleven.
Verscheidene biografische boeken heb ik gelezen: Golda Meir, Nancy, Churchill, Chroetsjov, Ceaucescu, Johannes Witteveen, Femke Halsema en Jan Terlouw en nog meerdere die ik hier allemaal niet noem. U ziet, het zijn heel verschillende mensen met hun eigen achtergrond. Iedereen heeft een zon- en schaduwzijde. En bij de een is de zonzijde groter en bij de ander zie je meer schaduw. Gewone stervelingen zoals u en ik hebben soms ook indrukwekkende levens achter de rug. Wij, mijn vrouw en ik waren laatst op een gesprekgroep waarbij de eerste ronde zoals gewoonlijk de voorstelronde was. Nou dan hoor je toch dingen over mensenlevens waar je versteld van staat.
Gelinkt aan de vragen die mensen hebben over Bijbel en God komen er vanzelf interessante vragen naar boven zoals wat zegt de Bijbel ons over het leven.
En wat moet ik aan denken bij het woord “God”.
Zo komen we bij gericht Bijbel lezen en ons verdiepen in mensen, Bijbel en wereld.
De volgende keer verder. Nu al zin aan.
Hans Dorsman

Oostenwind 48

Ontmoeting
Als kerk in de wereld willen staan, is in gesprek gaan met de andere mensen waar we mee samenwonen op deze aarde, in dit land, in deze stad. Met mensen die anders denken dan wij, die een andere blik hebben op de wereld en mensen vanuit een ander godsbeeld, mensbeeld of een andere traditie.

Wanneer je elkaar ontmoet, blijkt meestal dat vooroordelen vanuit de eigen traditie het grootste struikelblok zijn. De gezamenlijke waarden komen veelal overeen. Terugtrekken achter de veilige eigen deuren heeft geen zin. Openheid is de boodschap.
De behoefte om elkaar te ontmoeten en elkaar beter te leren kennen is wederzijds. Ontmoeting is je openstellen voor de ander, kwetsbaar durven zijn naar de ander toe en het gesprek aangaan. Dan verrijkt de ontmoeting, iedere ontmoeting, het bestaan. Vooroordelen en angsten worden kleiner omdat mensen een gezicht en een naam krijgen. We groeten en begroeten elkaar. De anonimiteit van de groep wordt doorgebroken en daar komt de blijdschap van de ontmoeting voor in plaats. Of het nu gaat om contacten met de Hoeksteen of een Open Synagogedienst, in de Menorah-Inn of om gasten bij onze vieringen.
Het gaat om ontmoeting in de breedste zin van het woord.
Chris de Haan

Oostenwind 47

Balans-bewegen
Soms zie je dingen gebeuren die je kunnen ontroeren.
Vader en zoon, de zoon heeft extra zorg nodig. De handen van de vader liggen losjes op de schouders van de jongen. Plotseling stapt de jongen bij de vader vandaan. Rustig lopend haalt de vader de zoon terug naar zijn plaats, en samen staan ze weer roerloos stil.
Nu komen de armen van de vader voor de jongen langs, en nemen de smalle polsen teder vast.
Het was een moment voor mij waarin twee woorden samenvloeien: tijd en eeuwigheid. Het samenspel van vertrouwen, weglopen en terughalen. Vertrouwen in handen voorbij de horizon. Het gebeuren hier op aarde, je kunt het bijna vastpakken.
Ypie van der Veen

Oostenwind 46

Tijd
Afgelopen zaterdag – misschien wel de laatste zomerse zaterdag van dit jaar – bezocht het koor ‘Ere zij God’ op haar jaarlijkse reisje o.a. de mooie plaats Lemmer. We zongen in de oude Hervormde kerk. De kerkrentmeester vertelde ons daarna de geschiedenis van de kerk, die enkele keren herbouwd in verband met brand; het huidige gebouw is van 1716. De toren is van de gemeente, vertelde hij (dat geldt trouwens ook voor onze Grote Kerk in Drachten), deze is in de Napoleontische tijd geconfisqueerd om te gebruiken als uitkijkpost.
Om de klok van de toren te laten lopen heeft een Lemster ambachtsman in 1653 een uurwerk gebouwd, dat enige tientallen jaren geleden is vervangen door een elektrisch uurwerk dat nu de wijzers aandrijft. Het oude, manshoge uurwerk werd ‘ergens’ opgeborgen en dreigde op een gegeven moment naar de sloop te gaan.
Vanuit de kerk heeft men toen alles op alles gezet om het te restaureren, en het heeft nu een prachtige plaats in de kerk zelf gekregen. Vol trots liet de kerkrentmeester ons zien en horen dat het – na drieënhalve eeuw – nog loopt als een tierelier.
Vakmanschap uit vroeger eeuwen, dat gelukkig bewaard is gebleven! Oude en nieuwe tijd, samen in eén kerkgebouw; de oude staat ‘te pronk’, maar de nieuwe drijft uitstekend de wijzers van de klokkentoren aan.
Zouden we hier iets van kunnen leren? Niet alles kan bij het oude blijven, we moeten verder, voortvarend verder. Er komen veranderingen, ook in de kerk van Drachten. En daarbij hoeven we het oude niet naar de sloop te brengen, maar we moeten ook bedenken dat met een nieuw elektrisch uurwerk de klok de juiste tijd aangeeft.
Coby de Vries

Oostenwind 45

We zijn onderweg op de fiets. De eerste regendruppels brengen ons nog niet van de wijs en we fietsen rustig door. Het worden er echter steeds meer en we zoeken beschutting. In geen velden of wegen is een restaurant te bekennen, maar via een bord met het woord ‘Rustpunt’ belanden we bij een gebouw, waarbij de deur uitnodigend open staat. Aarzelend lopen we naar binnen. Er is niemand en er komt niemand. Maar dan lezen we dat we hier welkom zijn en een kopje koffie of thee mogen zetten. We mogen een stukje appel- of kwarktaart uit de koelkast pakken en we kunnen gebruik maken van het toilet. We verwonderen ons over deze verrassende gastvrijheid. Het voelt alsof we werden verwacht!
We verwonderen ons ook over het vertrouwen dat ons wordt gegeven door mensen die ons niet kennen, maar die er op hopen dat wij dat vertrouwen niet zullen beschamen. En dat wij de boel netjes zullen achterlaten en zo mogelijk, een vrijwillige bijdrage in het daarvoor bestemde bakje zullen doen.
Natuurlijk doen wij dat! Ik word helemaal blij van dit onverwachte mooie gebeuren.
Hoopvol gestemd stappen wij weer op de fiets. En ook buiten gaat de zon schijnen…
Gerda Bekius

Oostenwind 44


We zijn onderweg op de fiets. De eerste regendruppels brengen ons nog niet van de wijs en we fietsen rustig door. Het worden er echter steeds meer en we zoeken beschutting.

In geen velden of wegen is een restaurant te bekennen, maar via een bord met het woord 'Rustpunt' belanden we bij een gebouw, waarbij de deur uitnodigend open staat. Aarzelend lopen we naar binnen. Er is niemand en er komt niemand.

Maar dan lezen we dat we hier welkom zijn en een kopje koffie of thee mogen zetten. We mogen een stukje appel- of kwarktaart uit de koelkast pakken en we kunnen gebruik maken van het toilet.
We verwonderen ons over deze verrassende gastvrijheid.
Het voelt alsof we werden verwacht!

 

We verwonderen ons ook over het vertrouwen dat ons wordt gegeven door mensen die ons niet kennen, maar die er op hopen dat wij dat vertrouwen niet zullen beschamen.

En dat wij de boel netjes zullen achterlaten en zo mogelijk, een vrijwillige bijdrage in het daarvoor bestemde bakje zullen doen.


Natuurlijk doen wij dat!
Ik word helemaal blij van dit onverwachte mooie gebeuren.
Hoopvol gestemd stappen wij weer op de fiets.
En ook buiten gaat de zon schijnen...

 

Gerda Bekius

 

Oostenwind 43

Van Hagerbeer-Schnitger
Zit er ook een filmpje in dat toestel?
Verbaasd kijk ik op naar de vragensteller.
Bijna liggend op de vloer van de kerk wil ik een foto maken van het orgel.
Natuurlijk zit er een filmpje in mijn Rolleiflex uit midden vorige eeuw en ik ontwikkel het zelf.
Plaats van handeling is de Grote Kerk in Alkmaar.
Zonder het te beseffen staan we aan de vooravond van de finale van het internationale Schnitger festival.
De vragensteller blijkt een heel vriendelijke gids die ons van alles wil vertellen over kerk en orgels.
Hij nodigt ons ook uit voor de finale van het festival in de kerk vanaf half acht die avond.
Dat willen we meemaken, een heus orgelconcours, op twee orgels met in totaal drie finalisten en een heuse jury onder voorzitterschap van Jos van Veldhoven, die zien we ook niet dagelijks voorbijkomen!
Wanneer maak je dat nu mee?
Alle drie de finalisten spelen een werk van Sweelinck op het koororgel en op het grote Hagerbeer-Schnitger orgel vervolgens een toccata en fuga van Bach. Voor de kenners, onder andere de Dorische.
Soms, zittend in de Menorah, droom ik wel eens van zulk orgelspel en op zo’n orgel tijdens een zondagse kerkdienst.
Een juichend orgel zou mijn vader zeggen.
Muziek van Sweelinck, een naam die ook hoorde bij het koor waar mijn beide ouders in zongen.
En Bach, de grote J.S.,
Er schiet me een psalm te binnen, iets met tamboerijn en fluit.
In het toenmalige Palestina hadden ze geen orgels, die zijn van later datum.
Maar toch, niet alleen de hemelen vertellen Gods eer, orgels kunnen er ook wat van!
Ik ben jaloers op al onze organisten, wat een taak!
Bart Dertien

oostenwind 42

ONDERWEG

Vogels in de rui
laten in hun vlucht

vaak veren vallen

de oude niet meer nodig

ze krijgen nieuwe

onderweg vind ik wel eens

zo’n veer op het pad

een geschenk

voor wie vleugels nodig heeft


soms droom ik

dat ik kan vliegen

om even te ontsnappen


en weer op weg kan gaan

om te zoeken naar

waar het om gaat

en gaandeweg

leren leven


Aleid Dertien