Oostenwind 54

Toekomst, een droom?

Iedereen denkt na over de dag van morgen. Iedereen heeft een beeld van de dag van morgen. Op die manier geef je richting aan je toekomst en aan je leven. Er is geen garantie dat je leven verloopt zoals je hoopt. Met dezelfde uitgangspunten kom je uit op soms tot tegenstrijdige conclusies. Er zijn veel onzekerheden waar je geen invloed op hebt en niet iedereen kiest voor dezelfde richting voor zijn of haar toekomst.
Dat mag nooit een reden zijn om te stoppen met dromen over de toekomst. Toekomst is hoop. Hoop voor de schepping, hoop voor de ons als bewoners van deze aarde en verantwoordelijk voor de inrichting van deze wereld. Vanuit ons Godsbeeld en ons mensbeeld geven we richting aan de toekomst. Toekomst, geïnspireerd vanuit Gods Geest met respect en liefde voor elkaar.
Toekomst, een droom en werkelijkheid?
Chris de Haan

Oostenwind 53

Verdwalen

Als ik de regenboog zie ga ik er nooit naartoe, omdat ik anders verdwaal.
Uitspraak van een kind.
Als kind word je gedragen door je ouders, gevoed en opgevoed.
In je eigen leven neem je woorden en verhalen mee.
Dan begint de zoektocht en krijgt betekenis in het gaan van een weg.
Mensen blijven elkaar voeden en opvoeden.
Je ontmoet een zielsverwant, maar elke leeftijd heeft een eindtijd.
Ik denk aan woorden door Paulus geschreven:
In hem leven wij, bewegen wij en zijn wij.

Iepie van der Veen

Oostenwind 52

Einde en nieuw begin
2017 is voorbij en we beginnen aan een nieuw jaar. Sommige dingen laten we graag achter ons, bepaalde ervaringen nemen we met genoegen mee het nieuwe jaar in. Een nieuwe ronde met nieuwe kansen. De één kijkt met vertrouwen vooruit, de ander ziet er juist tegenop.

In dit verband dacht ik aan het Oudhollandse ganzenbord. Een kinderspel? Inderdaad is het niet erg ingewikkeld en het is best een oud spel.

Eeuwen geleden was het een ontspanning voor adellijke kinderen, later werd het gebruikt om de jeugd iets te leren.
Het spel beeldt het leven van een mens uit, er zijn 62 velden die in een ovaal van buiten naar binnen lopen. Het open middendeel (nr. 63) is het doel van het spel. Wie precies daar uitkomt, heeft de overwinning behaald. 63 is het getal van de jaren die een mens in vroeger dagen ongeveer kon bereiken.

Op dit ganzenbord kom je plaatsen tegen als de brug, de herberg en de put. Ze worden wel verschillend uitgelegd, maar de brug heeft te maken met ‘verbinding’ en de put met ‘vastzitten en niet verder kunnen’. Dat kan natuurlijk letterlijk worden genomen, maar ook symbolisch worden geduid.
Er is ook een vakje ‘dood’, uitgebeeld door een gans die op zijn rug ligt. Mag iemand die op dit veld terecht komt niet mee meedoen? Nee: hij/zij mag opnieuw beginnen. Dit vakje beeldt dus einde en een nieuw begin uit.
Bijzonder is wel dat de dood op nr. 58 is en dat de levensweg van de mens erna nog doorloopt!

De les van het ganzenbord is voor mij, dat het met de mens niet over is met de dood. Als je dat vakje voorbij bent, dan gaat het leven verder. Het midden van het bordspel, vakje 63, is een open ruimte. Deze plek van overwinning heeft op het bord dat ik bekeken heb een mooi tafereel van met twee kinderen die ganzen aan het voeren zijn.
Een paradijselijke voorstelling.
Ate Klomp

Oostenwind 51

Kerst 2017
Op Hervormingsdag lopen we door de tuinwinkel met een i.
Zoekend naar pindapotjes met inhoud voor de vogels in de winter.
Het zal nog even duren voor de kortste dag aanbreekt, maar je weet maar nooit.
We schrikken van alle kerstspullen.
Schappen vol met reli-kitsch, het meeste wit bestoven met nep-sneeuw.
Kijk... zo zag het er vroeger uit, vóór de klimaatcrisis.
Toen was sneeuw nog heel gewoon!

En nu, 2017 jaren na de geboorte van het kind in de stal.
Ontdaan van alle opsmuk en coole verhalen.
Een kindje liggend in een voerbak.
God inwonend bij ons?
Tussen kerstboom en kalkoen?
Maar hoe dan?
Open onze ogen.
Opdat wij zien, want wij zijn ziende blind…
Gezegende Kerstdagen,
Bart Dertien

Oostenwind 50

Advent

tijd van donkere decemberdagen
nachten die steeds langer worden
de natuur kruipt in haar schulp
bereidt zich voor op winterslaap

tijd van groot verlangen
naar warmte en verbondenheid
als het buiten koud en stormachtig is
warmen we ons aan samenzijn


 tijd van hunkering naar licht
 in koude donkere dagen
 met soms zóveel kitsch en klatergoud
 dat bíjna verdwijnt waar het om gaat

 tijd van verwachtingsvol uitzien naar Kerst
 verbeeld door kaarslicht in de kerk
 vier weken steeds een kaars erbij
 hoe dichter bij Kerst, des te helderder het licht


 tijd van vreugdevolle verwachting
 tijd van nieuwe hoop
 God komt naar ons toe
 in de gedaante van een kind


                        Aleid Dertien

 

 

Oostenwind 49

MensenlevensAfbeeldingsresultaat voor verdiepenBiografieën lees ik graag. Ik vind het interessant om te lezen hoe bepaalde mensen zich hebben ontwikkeld tot wat ze geworden zijn. Dan zie je vaak dat ze heel wat bereikt hebben, maar ook lees je wat het hun heeft gekost. Het is nooit zo dat zo’n ontwikkeling gepaard gaat met een harmonieuze ontwikkeling in het gezinsleven.
Verscheidene biografische boeken heb ik gelezen: Golda Meir, Nancy, Churchill, Chroetsjov, Ceaucescu, Johannes Witteveen, Femke Halsema en Jan Terlouw en nog meerdere die ik hier allemaal niet noem. U ziet, het zijn heel verschillende mensen met hun eigen achtergrond. Iedereen heeft een zon- en schaduwzijde. En bij de een is de zonzijde groter en bij de ander zie je meer schaduw. Gewone stervelingen zoals u en ik hebben soms ook indrukwekkende levens achter de rug. Wij, mijn vrouw en ik waren laatst op een gesprekgroep waarbij de eerste ronde zoals gewoonlijk de voorstelronde was. Nou dan hoor je toch dingen over mensenlevens waar je versteld van staat.
Gelinkt aan de vragen die mensen hebben over Bijbel en God komen er vanzelf interessante vragen naar boven zoals wat zegt de Bijbel ons over het leven.
En wat moet ik aan denken bij het woord “God”.
Zo komen we bij gericht Bijbel lezen en ons verdiepen in mensen, Bijbel en wereld.
De volgende keer verder. Nu al zin aan.
Hans Dorsman

Oostenwind 48

Ontmoeting
Als kerk in de wereld willen staan, is in gesprek gaan met de andere mensen waar we mee samenwonen op deze aarde, in dit land, in deze stad. Met mensen die anders denken dan wij, die een andere blik hebben op de wereld en mensen vanuit een ander godsbeeld, mensbeeld of een andere traditie.

Wanneer je elkaar ontmoet, blijkt meestal dat vooroordelen vanuit de eigen traditie het grootste struikelblok zijn. De gezamenlijke waarden komen veelal overeen. Terugtrekken achter de veilige eigen deuren heeft geen zin. Openheid is de boodschap.
De behoefte om elkaar te ontmoeten en elkaar beter te leren kennen is wederzijds. Ontmoeting is je openstellen voor de ander, kwetsbaar durven zijn naar de ander toe en het gesprek aangaan. Dan verrijkt de ontmoeting, iedere ontmoeting, het bestaan. Vooroordelen en angsten worden kleiner omdat mensen een gezicht en een naam krijgen. We groeten en begroeten elkaar. De anonimiteit van de groep wordt doorgebroken en daar komt de blijdschap van de ontmoeting voor in plaats. Of het nu gaat om contacten met de Hoeksteen of een Open Synagogedienst, in de Menorah-Inn of om gasten bij onze vieringen.
Het gaat om ontmoeting in de breedste zin van het woord.
Chris de Haan

Oostenwind 47

Balans-bewegen
Soms zie je dingen gebeuren die je kunnen ontroeren.
Vader en zoon, de zoon heeft extra zorg nodig. De handen van de vader liggen losjes op de schouders van de jongen. Plotseling stapt de jongen bij de vader vandaan. Rustig lopend haalt de vader de zoon terug naar zijn plaats, en samen staan ze weer roerloos stil.
Nu komen de armen van de vader voor de jongen langs, en nemen de smalle polsen teder vast.
Het was een moment voor mij waarin twee woorden samenvloeien: tijd en eeuwigheid. Het samenspel van vertrouwen, weglopen en terughalen. Vertrouwen in handen voorbij de horizon. Het gebeuren hier op aarde, je kunt het bijna vastpakken.
Ypie van der Veen

Oostenwind 46

Tijd
Afgelopen zaterdag – misschien wel de laatste zomerse zaterdag van dit jaar – bezocht het koor ‘Ere zij God’ op haar jaarlijkse reisje o.a. de mooie plaats Lemmer. We zongen in de oude Hervormde kerk. De kerkrentmeester vertelde ons daarna de geschiedenis van de kerk, die enkele keren herbouwd in verband met brand; het huidige gebouw is van 1716. De toren is van de gemeente, vertelde hij (dat geldt trouwens ook voor onze Grote Kerk in Drachten), deze is in de Napoleontische tijd geconfisqueerd om te gebruiken als uitkijkpost.
Om de klok van de toren te laten lopen heeft een Lemster ambachtsman in 1653 een uurwerk gebouwd, dat enige tientallen jaren geleden is vervangen door een elektrisch uurwerk dat nu de wijzers aandrijft. Het oude, manshoge uurwerk werd ‘ergens’ opgeborgen en dreigde op een gegeven moment naar de sloop te gaan.
Vanuit de kerk heeft men toen alles op alles gezet om het te restaureren, en het heeft nu een prachtige plaats in de kerk zelf gekregen. Vol trots liet de kerkrentmeester ons zien en horen dat het – na drieënhalve eeuw – nog loopt als een tierelier.
Vakmanschap uit vroeger eeuwen, dat gelukkig bewaard is gebleven! Oude en nieuwe tijd, samen in eén kerkgebouw; de oude staat ‘te pronk’, maar de nieuwe drijft uitstekend de wijzers van de klokkentoren aan.
Zouden we hier iets van kunnen leren? Niet alles kan bij het oude blijven, we moeten verder, voortvarend verder. Er komen veranderingen, ook in de kerk van Drachten. En daarbij hoeven we het oude niet naar de sloop te brengen, maar we moeten ook bedenken dat met een nieuw elektrisch uurwerk de klok de juiste tijd aangeeft.
Coby de Vries